İŞLİĞİN KAZISI
  Hamdi Balaban tarlasındaki zeytinyağı işliğinin üretim bölümü ve batıdaki depo (depo 2) 1992-1994 yılları arasında belirlenmiştir. 1995 ve 1996 yıllarında üretim bölümünün kuzeyine bitişik depo (depo 1) ve batıdaki açık alanda yer alan iki kuyu kazılmıştır. Komili Zeytinyağları Firmasının desteği ile yürütülen 1997 ve 1998 yılı çalışmaları ile de üretim bölümünün, kısmen komşu üzüm bağı içinde kalan güney sınırı açılmış, işliğin batısında kayaya oyulmuş büyük deponun kazısına devam edilmiştir.

Üretim Bölümü

 
İşliğin merkezi durumundaki üretim bölümü, anakayanın yontularak derinleştirilmesi ile elde edilmiş, içine batıdaki açık alandan bir basamak merdiven ile inilen, düzensiz şekilli dörtgen bir mekandır. Bu mekan içinde, yine anakayanın oyulması ile elde edilmiş, çeşitli derinlik ve şekillerde – dolayısı ile çeşitli işlevlere sahip – onbeş çukur saptanmıştır. Başlangıçta kazı ekibimizin bir anlam veremediği bu çukurların, bir zeytinyağı üretim tesisine ait olduklarını anlamak, zeytini ve zeytinyağı üretimini çok yakından tanıyan Urla’lı dostlarımızın (Ali Ertan İplikçi, Zeki Akpınar, Ali Ercan, Günay Kıpkıp) açıklamaları sayesinde mümkün olabilmiştir. Çukurların işlevleri gözönünde tutulduğunda, sayının çokluğu ve aynı işlevi görebilecek, ancak zeytinyağı üretim işliğinde bir tane olması gereken bir araç için birden fazla altyapı oluşturulmuş olması, bu işlikte iki değişik sistemin bulunduğu izlenimini uyandırmıştır. Bu izlenimden yola çıkılarak çukurların doldurulmasında kullanılan malzemenin niteliği ile içerdiği seramik gibi küçük buluntular ayrıntılı bir şekilde incelenmiş ve çukurların tümünün aynı anda doldurulmadığı ortaya çıkmıştır. Böylece işlikte iki kullanım evresinin varlığı saptanmıştır.